„Miałam depresję. Już teraz potrafię o tym mówić… Choroba nie zaczęła się nagle. Przeszłość, trafienie do placówki, brak kontaktu z bliskimi, poczucie odrzucenia… W szkole nieźle się uczyłam, ale w 8. klasie zaczęłam wagarować, oceny poleciały… Nie umiałam sobie poradzić. Rano nie mogłam wstać z łóżka, w szkole odgrywałam klasowego błazna… Byłam zakochana, ale rodzice chłopaka, gdy dowiedzieli się, że jestem z domu dziecka, zabronili mu się ze mną spotykać. I jeszcze decyzja o szkole średniej… To mnie przerosło. Miałam 15 lat. Na szczęście „placówkowa” ciocia (wychowawca) zauważyła, że coś jest nie tak. Umówiła mnie do psychiatry. Bałam się. Myślałam: „nie jestem wariatką!” Okazało się, że to lekarz jak każdy inny. Byłam u niego kilka razy. Nie wymagałam szpitala, ale czasem to konieczne. Dostałam leki i psychoterapię, którą kontynuuję, choć czuję się już dobrze.”